skip to main |
skip to sidebar
Ja we zijn weer thuis, fysiek tenminste. Qua gemoedstoestand zal het nog wel enkele dagen duren. Vooral de jetlag speelt Arny parten. Het lijkt wel of het iedere keer langer duurt om te herstellen van zo'n lange reis. Maar het gaat langzaam berg op!
Zoals bovenstaande foto laat zien was de monitor van de laptop weer eens niet goed gecallibreerd, hadden we net voor de vakantie opnieuw gedaan met onze nieuwe Spyder. Nu we op onze goede monitor terugzien blijkt alles veeeeeeel te donker. Maar het beste van de weblog en nog wat meer staat binnenkort op de website.
Gelukkig valt het wel mee met het wennen aan het klimaat thuis. Er is vandaag nm. weer een warmte record gesneuveld, ca. 28 in Limburg en dat begin april!
Maandag begint weer een werkweek...
Overigens staan de eerste foto's al online op de website: www.arny.nl (rechstreekse link naar de Mexico pagina).
We zijn weer terug waar ons avontuurtje begon; Playa del Carmen. Bij het inleveren van de auto stootte arny nog even eens flink zijn hoofd! Lijkt bijna een traditie te worden, deed ie namelijk vorig jaar ook al in de USA! Flinke buil en een fikse hoofdpijn waren het gevolg.
Heerlijk gegeten bij een Italiaan om de hoek van ons hotel, hier mogen we morgen zelfs ons ontbijt halen, want het hotel heeft een deal met dat ristorante. Yummie, als het brood net zo lekker is als vanavond dan wordt het weer feest!
Palenque Archeolocical Zone de Nacional de Areas Naturales Protegidas... Een hele mond vol! Oftewel de Maya ruines van Palenque die in het regenwoud liggen. Heet, druk, benauwd en nog eens heet! Maar wel echt het hoogtepunt tot nu toe! 
Vanmorgen zijn we extra vroeg opgestaan om de grootste drukte voor te zijn. Heeft zich geloond, we waren welliswaar niet alleen, maar niet te vergelijken met de drukte later op de ochtend...
Het complex bestaat uit enkele delen. Ten eerste de Pallacio (pardon my spanish) het grote complex met de opvallende toren. Er omheen liggen ook nog diverse inmense gebouwen.
Vervolgens klim je het regenwoud in waar je de oudste gedeeltes van het complex vindt. De meeste zijn nog niet uitgegraven of gerestaureerd. Wat ons betreft het meest interessante deel. Hier komt bijna niemand en je waant je echt een Indiana Jones! Via een waterval ga je vervolgens bergaf naar het museum, waar de opgegraven kunststukken van de Maya's geëxposeerd worden (sommige stukken liggen in Campeche, die hebben we dus gemist). Na de indrukwekkende tentoonstelling gaan de meeste mensen via een zgn. 'collectivo' een volgepropt busje weer terug naar het dorp en zijn hotels. Wij zijn echter de hele berg in het oerwoud weer omhoog geklommen....
Tja en toen werd het zweten!
Maar wie in de woestijn kan hiken kan dit ook! Tot op het bot nat van zweet en vele liters water lichter kwamen we toch weer bij het hoofdgedeelte aan. Wat een drukte! Op ieder stukje gras lagen dekens waar de lokale Maya's hun kitsch probeerden te verkopen. Op een behoorlijk agressieve manier zelfs! Touringcar na touringcar werd door de ingang geloodst, niet normaal meer! Wat vanochtend nog een heerlijk koel stukje mistig regenwoud was, was nu touristhell!
Toch leuk om te zien, vooral omdat duidelijk werd dat de vroege wekker zich geloond had!
De tocht was echter dermate uitputtend dat we de geplande namiddag-trips bij de watervallen van Aqua Azul en Misol Ha maar hebben vergeten en maar het zwembad zijn ingedoken...
Zo had Arny eindelijk eens wat tijd om de steeds groeiende berg foto's te bekijken en Caro, tja... die dobberd nog steeds in het zwembad!
Hierboven en -onder vindt je een selectie van de foto's van vandaag.
In 3 selecties: Pallacio (hierboven), regenwoud en museum.
Morgen weer een rit van 5 a 6 uur voor de boeg. Waarvan we het saaiste gedeelte al een keertje hebben gedaan... joepie!
Poe, een rit van 6 uur, nou door het nodige gejakker teruggebracht naar 5 uur. De score? Twee bijna dood ervaringen, één keer verreden (het gaat vooruit), ca. 88 keer de middelvinger opgestoken en ongeveer de helft van de rit was het meest saaie stuk weg wat we ooit gereden hebben. En dat zelfde stuk moeten we overmorgen nog een keer terug.
Kennen jullie de debuutfilm van Spielberg; 'Duel', gaat over een eenzame vertegenwoordiger op de highway die door een vrachtwagen geterroriseerd wordt? Nou, dat zelfde hebben we vandaag dus meegemaakt. Iedereen rijdt hier zo'n 20 tot 40 kmh te hard. Het vreemde is dat je op een vierbaansautoweg maar 60 mag, terwijl je op een smalle kronkelige bergweg 110 mag. Op zo'n bergwerg hadden we dus die bewuste vrachtwagen voor ons. Hij reed tergend langzaam, dus toen zich de gelegenheid voordeed toch maar ingehaald. En lijkt dat kreng nou een acceleratievermogen te hebben van een Formule 1 wagen! Ik kwam er amper voorbij, toen ik hem eindelijk wist in te halen stond er ongeveer 140 op de teller. En wat schetst onze verbazing, even later zette hij groot licht op en haalde ons weer in om ons en alle voorliggers bijna van de weg te drukken.
Heb me wijselijk dan ook maar weer aan de maximumsnelheid gehouden.
Maar we zijn in Palenque in de staat Chiapas. Hier blijven we twee nachten, morgen gaat het richting de ruines van Palenque. Het schijnen zo'n beetje de mooiste van het hele Meso-Amerika te zijn. In elk geval de enigste in Mexico die in de bergen en in het bijna intacte regenwoud liggen. Aapjes, papagaaien, slangen en duizenden van insecten! Hier slikken we dan ook al een tijdje anti-malaria pillen voor. Maar eigenlijk valt het hier met de steekbeestjes best mee (Misschien morgen in de jungle piepen we wel anders).
Waar het hier echter vooral van stikt zijn padden!
We zitten in een stikduur resort ongeveer 15 minuten van het dorp af, maar om de hoek bij de ruines. Het eten was heerlijk, net als het zwembad en dan die zonsondergang! We lijken toch zo toch nog echte jetsetters!
En die groep irritante belgen die hier ook logeren, tja, die hebben we al behoorlijk voor de gek gehouden!
Tja en wij dachten dat we alles al gezien hadden op de highway... 3 navajo indianen die allemaal aan een kant leunden omdat de kar maar 3 wielen had en ons dan toch nog met een tig vaart inhalen, ja van dat werk.
Maar hier in Mexico is dat nog te classificeren als veilig verkeer! Hier cross je met zo'n 120 kmh over de autoweg, ca. 30 kilometers te snel en je word vervolgens op de bumper gezeten door een hummer die vindt dat je niet snel genoeg gaat.
Caro had gisteren misschien toch niet zo devoot naar een foto van een heiligbeeld moeten kijken...
Och maar dat is nog nix, wat dacht je van een tegenmoet komen de tientonner die over een tweebaansweg toch even zijn voorganger wil inhalen, een niet misselijke sportcar. Dat jij toevallig hem tegenmoet kom op de andere baan, boeit niet. Meneer knipperd even met zijn groot licht "kijk uit, ik kom eraan" en hoppa even later rij je met twee wielen in de greppel en de andere twee over de vlucht strook want meneer de psychopaat met zijn tientonner zal en moet inhalen! En dat is dan geen incident, nee, drie uur lang gebeuren dit soort dingen. Je ben meer bezig met spiegels kijken en het tegenmoetkomende verkeer in de gaten aan het houden dan op de borden te letten.
Oh, maar die laatste staan er toch bijna nooit en als ze er al staan dan spreken ze elkaar tegen; bord nr. 1: campeche linksaf, bord nr. 2: campeche rechtsaf, bord bij afslag: campeche rechtdoor! Oh en dan de afstandenborden, de eerste zegt dat Campeche nog 47 km is, degene die erna komt zegt ineens nog 62 km. Om vervolgens twee minuten het bord Campeche Centro rechts af te zien staan. Want je bent eral!
Om nog maar te zwijgen dat je op een vierbaansautoweg maar 80 mag en een slingerend bergwegje zonder vangrail ineens 120! Rare jongens die Mexicanen en ook nog levensgevaarlijk!
Maar wel een leuke inspiratie voor een computerspelletje: Mexican Autobahn Blitzkrieg!
Gruss Gott oder siegheil!!!!!
Rond twaalf uur kwamen we aan bij ons hotel in Izamal. Het ligt een beetje achteraf maar zodra je het poortje doorgaat waan je je in het paradijs. Echt een tuin van eden! We hebben een eigen huisje, met veranda en hangmat. Achter ons huisje ligt een zwembad en de tuin is echt geweldig mooi.
Het stadje zelf leek ons in eerste instantie een beetje saai, maar het blijkt een prachtig pareltje te zijn dat met de minuut groeit.
In 1993 heeft paus Johan Paultje IV het stadje bezocht (die aardige poolse meneer die maar niet wilde doodgaan en nou zitten we opgescheept met een Duitser die zelfs in de Hitlerjugend gediend heeft, maar daar hebben we het niet over).
In elk geval is voor de gelegenheid destijds het hele stadje in okergeel geverfd. Gesponsord door Banamex de grootste bank van Mexico. De directeur ervan heeft tegenover het klooster aan het hoofdplein een paleisje gekocht en vervolgens de halve stad gesponserd.
Het is nog net geen kitsch, en vooral (nog) niet toeristisch.... Morgen meer want we blijven hier twee nachten!
Onze tweede dag in Valladolid en het was de heetste tot nu toe. Temperatuur liep rond het middaguur op tot 36 graden met een luchtvochtigheid van bijna 100%. Arny kreeg al flashbacks van Miami tijdens de hittegolf toen we daar waren en hij behoorlijk ziek werd.
We zijn daarom vroeg vertrokken, vóór de middaghitte.
Fiets gehuurd bij Antonio "Negro" Aquilar. Ooit was hij een van de eerste latino baseballstars. Nu runt hij samen met zijn zoon een sleazy sportzaakje annex fietsverhuurbedrijf dat vol staat met allerlei memoralia uit zijn cariere zoals foto's, gesigneerde baseballs en meer. Zoonlief sprak redelijk engels, was immers in Amerika opgegroeid tijdens de carriere van zijn pa. Dus dat scheelde.
Uit een stapel fietswrakken konden we nog twee redelijke mountainbikes vinden. Caro had er zelfs een met een mandje, maar het zadel daarentegen was zwaar klote. Ze klaagt nu al de hele dag over een pijnlijk stuitje.
Het fiets ritje dat gepland stond was 14 kilometer heen en terug. Afzien dus! Het eindoel was Cenote Dzitnup een van de mooiste ondergrondse zoetwaterbronnen in Yucatan. En er zijn er nogal wat hier!
Na allerlei bedelende mayakinderen getrotseerd hebben konden we eindelijk afdalen in de grot. Het was er stikbenauwd! Arny's bril bleef maar beslaan en de lens van de camera was er niet veel beter aan toe. Desondanks konden we genieten van een prachtig natuurwonder. Vooral toen rond 10 uur de zonnestraal door het kleine gat in het dak de hele grot in prachtig turqoise licht hulde. Op dat moment hadden we op één stil Maya meisje de hele Cenote voor ons alleen.
Echt genieten, vooral met een ijskoud biertje wat we bij de ingang hadden gescoord. Rond 11 uur begonnen de eerste touristen binnen te druppelen en al snel werd je ondersteboven gerend door kleine luidruchtige amerikaantjes.
Tijd om de terugweg te aanvaarden....
En dat was geen pretje! Het was inmiddels snikheet en verstikkend benauwd. En dan op die twee wrakken van fietsen terug... Arny werd dus goed ziek!
We hebben de rest van de dag rustig aan gedaan en aan het zwembad gelegen in de binnentuin van ons hotel, volgens Antonio "negro" a place for the rich and famous. Zo heeft Jimmy Carter er nog een vakantie doorgebracht.
We mogen ons dan ook echte jetsetters noemen vanaf nu... Ehm met arny zijn petje en zijn Ramones-tshirt vielen we dan ook lichtelijk uit de toon!
Gisteravond zijn we nog een flink stuk gaan wandelen, naar de wijk San Bernadino. Het is genoemd naar het klooster 'Iglesias de San Bernadino de Sienna', een mondvol! Gebouwd in 1545 door monikken die met de Spaanse conquistadores zijn meegereisd. Die daarna vooral de Maya's hun inquisitie opdrongen en ze hardhandig tot het katholisme bekeerden. Wat in 1840 leide tot een revolte onder de Maya's die de hele stad inclusief het klooster in de fik zetten. Oh en er is nog een verhaaltje over een piraat die door een Vallodiaanse schone was verleid en vervolgens in het klooster gevangen werd gezet. Zijn medepiraten hebben daarna de hele stad geplunderd en hun vriendje weer bevrijd.
Toen we gisteravond bij het klooster kwamen, ontdekten we dat het gesloten was. Alleen de bijbehorende kerk was s'morgens te bezoeken.
Toen we er vanochtend langs kwamen zijn we er toch even aangegaan. De kerk stelde niet veel voor, maar de poort naar het klooster stond open! Stiekem naar binnengeglipt! En flink wat foto's geschoten. Er was echter iets vreemds, het hele pand stinkt al sinds de revolte van 1840 naar brand. De lucht hebben ze er nooit uitgekregen. Alsof de Maya's nog even een vloek uitgesproken hebben!
In het klooster stonden behoorlijk wat oude gebruiksvoorwerpen, zoals een oude naaimachine en een nog oudere typemachine....
Morgen gaat het naar Chitzen Itza, de beroemste Maya stad met diverse piramides, we zijn benieuwd. Hopelijk is het dan niet zo warm als vandaag!
Valladolid, tja, even wat anders... Meer kun je het niet noemen, een middelgrote stad met een historisch centrum en vooral een groot plein voor ons hotel waar een kathedraal staat te pronken. We hebben onze eerste hangmat gekocht (spotgoedkoop!) en al wat leuke hebbedingetjes gezien die we morgen gaan scoren...
Het beloofde wireless internet werkt niet zoals men beloofd had, misschien laat deze update nog even op zich wachten....
We hebben het tropisch paradijsje Isla Holbox achter ons gelaten. Nou ja het paradijsje is niet meer zo idilysch als het ooit was. In 2005 is er een orkaan over het eiland geraasd, zo vertelde de eigenares van ons hotelletje bij het uitchecken. De gevolgen zijn nog overal te zien, veel bedrijfjes zijn failliet en de hele dag hoor je betonmolens draaien. Er is destijds een vloedgolf van bijna 2 meter over het eiland heen gespoeld en alles op zijn weg meegesleurd. De wind heeft het zaakje daarna nog even afgemaakt, zodat er ook geen enkel huis nog een dak had.
Tja we schijnen een voorliefde te hebben voor dit soort rampplaatsen aangezien we vorig jaar Katrina in Florida en New Orleans zijn nagereisd. Gelukkig was het op Holbox een stuk minder erg. Na een woelig tochtje met het veer, waar weer de bagage nat geworden is, zijn we per auto vertrokken naar Ek Balam. Gisteren was onze excursie iets plezieriger, zo hebben we ca. één uur samen met een school dolfijnen gevaren. De aangerade route zou eigenlijk maar 2 uurtjes duren, maar door diverse wegwerkzaamheden (de weg zou in de USA alleen met 4-drives gereden mogen worden), duurde het 3,5 uur.
Ek Balam is een van de vele Maya steden in Yucatan, maar ook een van de minst bekende. We hadden de hele opgraving bijna voor onszelf! Terwijl hier de prachtigste beeldhouwwerken van de Maya's te vinden zijn, net als het hoogste bouwwerk in Yucatan.
Toen we de top beklommen hadden konden we zelfs in de verte de silouetten van andere Maya steden zien als Coba en Chitzen Itza. De laatste gaan we over enkele dagen nog bezoeken. Daar zal het echter wel druk zijn aangezien het een van de grootste Maya steden uit de oudheid is. Busladingen japanners en amerikanen....
Hebben wij weer... Prachtig tropisch eiland met flamingo's en zo en het regent!!!!! Maar daar hield het vandaag niet mee op. Op de weg van Playa Del Carmen naar Chiquilla waar we op het veer moesten stappen hebben we ons flink vereden! Een omweg van ca 2 uur! En dan de weg naar Chiquilla, tjemig wat een gatenkaas... schijnbaar hebben ze in Mexico te weinig asfalt want dit was toch wel behoorlijk afzien. En dat voor 2 'doorwinterde' 4 wheel drive crossers. Nee zelfs in Death Valley waren de wegen beter.... En toen kwam het "boottochtje"... Het regende pijpenstelen en we hadden ons ook nog eens laten overhalen om niet het veer te pakken, maar een speedbootje te delen met een Amerikaans koppel. Na 5 minuten waren we doorweekt en zeiknat. Je mag zelf invullen wat er met mijn camera en laptop gebeured is!
Ik zou die Mexicaanse piraat het liefst gekielhaald hebben! Don't mess with the Dutch, onze de Ruyter had er wel raad mee gewist! Helemaal verkleumd en echt zeikenat kwamen we eindelijk op Holbox aan. Fototas dreef zo'n beetje de boot uit.... Gelukkig is onze Cabana (hotelletje) een beauty, net voorbij het strand. Voor de rest is het armoe troef hier. Ze zijn nog steeds de schade aan het herstellen van de laatste orkaan die over het eiland geraast is... Hopelijk wordt het weer wat beter, want we blijven 3 daagjes hier... Maar het ziet er naar uit dat het alweer aan het opklaren is!
Enkele heelijke dagjes strand achter de rug. Normaal houden we hier niet van, maar ja we worden ook een dagje ouder. Playa is gelukkig niet zo toeristisch als we gedacht hadden. Het eten is heerlijk en de zee is bijna turquoise!!
Gisteren waren er behoorlijk hoge golven, feest voor het baasje dus! Alleen hebben we de bodyboard pas s'avonds gevonden... Dus geen surfen, helaas...
Nog een kleine 12 uurtjes en we zitten in het vliegtuig richting Mexico.... We hebben de kikkers in onze tuin al vaarwel gekust (nee er zat geen prins in verborgen!).
Het enigste wat tegenvalt (op mijn onstoken jicht voet na) is dat de kaboutertjes niet onze koffers ingepakt hebben...
Onze kabouters zijn schijnbaar weer terug in hun kabouterbos en in winterslaap gegaan... Snurken deed dit kereltje in elk geval hard genoeg. We moeten onze rotzooi daarom maar weer zelf inpakken!
Als ik morgen het koffer uitpak en er dan zo'n kereltje met rode puntmuts uitspringt, ga ik'm als haaienaas gebruiken!!!!!!
De afgelopen jaren hebben we 5 keer door de USA gezworven. Dat waren we ook in het voorjaar van 2007 van plan. Maar we hebben een nogal heftig 2006 achter de rug.
Ten eerste waren er allerlei reiservaringen. Arny mocht in opdracht van het fotoblad ZOOM een onvergetelijke trip naar Jordanie maken. Een week later zaten we al weer samen in het vliegtuig naar Florida om vanuit Key West naar New Orleans te rijden. Een trip vol tegenslagen, ziekte en maar vooral onvergetelijke ervaringen. 9 Maanden na orkaan Katrina werden we gastvrij ontvangen in een tropisch paradijs dat behoorlijke littekens had opgelopen.
En dan was er nog behoorlijk veel werk te doen... Een nieuwe baan voor Caro, Arny die naast zijn vaste baan ook nog eens probeerde als freelance fotograaf aan de bak te komen en dan ook nog een nieuw huis en een flinke verbouwing!
In december 2006 hadden we het echt gehad! Terwijl we het allebei druk hadden met een herindeling (werk), feestdagen, verjaardagen en nog meer... hebben we tussen alles door toch nog een reis weten samen te stellen en vooral het geld bij elkaar kunnen schrapen!
Het oorspronkelijke plan om Arizona dit keer eens goed te verkennen werd al snel aan de kant geschoven voor wat exotischers: Mexico; Yucantan om precies te zijn. Een combinatie van lekker luieren op tropische eilanden en verkenningstochten langs de eeuwen oude Mayaroute per auto...
Over enkele weken is het zover... De zenuwen beginnen langzaam te komen, net als de twijfels, want we hebben allebei toch wel heimwee naar de woestijn.
Desondanks hebben we er zin in! We tellen af...
